Evaluatie, revaluatie, revolutie, evolutie

Daar zijn we dan weer, deze keer in het nederlands.
Omdat ik het gevoel heb dat Nederlands, buiten het occasionele 'hééééé duncan, hoe zegt ge da int engels', van de aardbol geveegd werd een maand geleden, moet het toch dringend eens worden van onder het stof gehaald. Sorry my friends, if this blog turns out to be a hit, I might just consider translating.

Dusch, ondertussen zijn we een maand verder en wat hebben we geleerd? Een week geleden zou ik gezegd hebben 'niet bijzonder veel'. Ik weet dat ik kan drinken als een ryuugakusei, dat de keuken de place to be is voor mensen die geen idee hebben wat ze willen uitsteken en daar plannen beramen, dat het buiten ofwel schijtweer is ofwel... schijtweer én dan mijn Japans er niet denderend op vooruit lijkt te gaan.
Maar jammeren is voor saaie mensen, aldus bo's wijsheid. Ge kunt beter uw tijd steken in sweets paradise, vlooienmarkten, winkelcentra, locale specialiteiten, zelf proberen wagashi maken en er nog in slagen ook, het idee krijgen dat ge meer chinees verstaat dan japans na een maand om te gaan met meer chinezen dan japanners en koreanen achterna lopen die liever engels leren dan u koreaans bijbrengen. Pseudotolk spelen bij een groep buitenlandse studenten in kimono waarvan iedereen denkt dat ze traditionele japanse madammekes zijn, sakura proberen fotograferen, proberen op het dak te kruipen van gebouwen waar ge niet moogt zijn, beseffen dat japanse zon, eens ze schijnt, zijn naam waardig is, ruzie maken met korsakoff-jappen -ze bestaan écht-, enz.

Een nieuwe week geeft nieuwe perspectieven en voor we daarover een volledig epistel gaan schrijven, kan ik misschien best met het begin beginnen, nl 'the day I thought it all went wrong'

De eerste dag van het schooljaar was een 'entrance ceremony' (laat me eventjes een foto toevoegen). Deze werd in Osaka Dome gehouden en we werden letterlijk gedropt recht onder de plaats waar we zitten, nl. pal voor het podium. Het onderscheid 'buitenlander' en 'nette japanse student' is niet moeilijk te maken, neem ik aan? Goed zo, we waren dan ook de aapjes in de zoo. Hoewel saai, heb ik mezelf doodgelachen met het spektakel dat ze de 'grand opening of the schoolyear' noemen: een koor dan geen engels kan, maar het toch zingen moet, lollige Rits-slogans, hiphop op podium en dansacts die u alle hoeken van de zaal doen bekijken, kortom, ik was blij dat het voorbij was.
De volgende morgen was er een placement test, beginnende met een luistergedeelte en daarna een schriftelijk. Omdat deze test voor zowat alle niveaus was, kwam ik buiten met het gevoel dat ik mijn tijd verkwanseld heb de laatste jaren. Na nog wat overbodige -wij behandelen buitenlanders als peuters-bullcrap, kon het weekend starten met in het achterhoofd dat we op maandagmorgen nog een mondeling hadden. In vergelijking met de luistertest, die nogmaals bewees dat ik mijn aandacht geen 2 seconden op dezelfde zin kan houden, viel het mondeling wel mee. Niettemin voelde ik het onweer al boven mijn hoofd hangen.
Na nog 2 extra dagen van 'je mag geen brandend papier in de vuilbak steken-onzin' kregen we eindelijk te horen in welke klas we terecht zouden komen. Zoals verwacht, lager dan ik zou moeten zitten. Ondertussen heb ik er al vrede mee genomen echter, denkende 'beter een goeie basis om op verder te bouwen, dan niet weten hoe een werkwoord te vervoegen, maar wel het woord voor werelddominantie te kennen'. Kanji? Ik ken ze al, grammatica? Ik ken het al, maar opfrissen kan geen kwaad, plus dit geeft meer kans om me te focussen op praat&luister-skills.
De profs zijn chill, maar strikt en stiekem mis ik uhl, ako & niehaus wel, maar toch, klagen kan ik zeker weten niet doen.

Buiten de klas om, wordt elke moment waarop het niet regent, benut om zoveel als mogelijk cultuur op te snuiven. De dagen dat het niet regende, kan ik echter op mijn rechterhand alleen al tellen. Mijn vrijetijd werd dus vooral opgevuld met elke witte kamer dat deze dorm rijk is, gezamelijk in te drinken. Al zeg ik het zelf, dat is ons aardig gelukt. Ook wat zoetigheid betreft, hebben we goed ons best gedaan om zowat alles dat anders of net identiek hetzelfde is als thuis te proberen. Ik kwam erachter dat hier in de winkel ze zaken uit België verkopen waarvan ik bij god geen idee heb wat het zou moeten zijn. Daarvoor komen we naar Japan, weliswaar.
Tot nu toe kwam echter enkel Kyoto zelf aan de beurt en geloof het of niet, na een maand wordt het dringend tijd voor er toch eens op uit te trekken.

Volgende week is het Golden Week, de meest afschuwelijk drukke vakantie die Japan rijk is en hopelijk ga ik dan Ise en Nara bezoeken. Afhankelijk van het weer ook Osaka en Kobe, maar dat valt nog af te wachten. Ik hou niet van plannen en als het regent, zet ik liever geen voet buiten. De kat uit de boom kijken, lijk een echte gaijin. Ondertussen met mijn vieze vingers nog wat vers fruit aanraken, daar kicken ze op, ik voel het.

Verder heb ik vooral lompe stoten uitgehaald, reeds 192 mensen bijna met de fiets omvergereden omdat ze gewoon niet uit hun doppen kijken, gezorgd voor verkeersagressie (langs mijn kant toch alleszins), kyoto binnenste buiten gehaald én veel vriendjes gemaakt.
Eens het goed weer wordt, gaat er wel nog meer leuks volgen, meer verhalen over de graslei van kyoto, mushimushi zoeken tussen de bergen en schrijnen, jappen leren recht lopen en verkeersregels bijbrengen, mijn japans bijschaven, meer locale specialiteiten leren kennen, enzovoort.

Yamazaki misleiden, de tuin onveilig maken, illegale dingen bekokstoven, bendevorming, ouw madammekes uit de onsen pesten en hopelijk nog veel meer volgende week!